भगवद्गीता · अध्याय 1: अर्जुनविषादयोग

भगवद्गीता 1.14

ततः श्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ । माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः ॥

tataḥ śvetairhayairyukte mahati syandane sthitau | mādhavaḥ pāṇḍavaścaiva divyau śaṅkhau pradadhmatuḥ ||

तब सफ़ेद घोड़ों से जुते विशाल रथ में सवार कृष्ण और अर्जुन ने अपने दिव्य शंख बजाए।

आज के संदर्भ में

अब दृष्टि एक रथ पर ठहरती है: एक योद्धा, और उसके साथ वह मित्र जिसने रथ हाँकना स्वीकार किया है। गीता का उपदेशक कथा में सिंहासन पर नहीं, लगाम थामे हुए, सेवा के स्थान पर प्रवेश करता है।