भगवद्गीता · अध्याय 11: विश्वरूपदर्शनयोग

भगवद्गीता 11.14

ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः । प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥

tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭaromā dhanañjayaḥ | praṇamya śirasā devaṃ kṛtāñjalirabhāṣata ||

तब आश्चर्य से भरे और रोमांचित हुए अर्जुन ने सिर झुकाकर भगवान को प्रणाम किया और हाथ जोड़कर बोले।

आज के संदर्भ में

अर्जुन की प्रतिक्रिया शब्दों से पहले शारीरिक है: विस्मय, रोमांच, झुका सिर, जुड़े हाथ। सच्चा विस्मय शरीर में दिखता है। जो किसी विशाल पर्वत, किसी महान कलाकृति या नवजात शिशु के सामने खड़े हुए हैं वे वह सिहरन और झुकने की सहज प्रवृत्ति जानते हैं। उसके बाद ही अर्जुन बोलते हैं। शब्द श्रद्धा के बाद आते हैं।