भगवद्गीता · अध्याय 11: विश्वरूपदर्शनयोग

भगवद्गीता 11.37

कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे । अनन्त देवेश जगन्निवास त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥

kasmācca te na nameranmahātman garīyase brahmaṇo'pyādikartre | ananta deveśa jagannivāsa tvamakṣaraṃ sadasattatparaṃ yat ||

हे महात्मन्, वे आपको नमस्कार क्यों न करें? आप तो ब्रह्मा से भी बड़े और आदिकर्ता हैं। हे अनंत, हे देवेश, हे जगन्निवास, आप अक्षर हैं: सत्, असत् और उनसे भी परे जो है।

आज के संदर्भ में

'आप सत् हैं, असत् हैं, और जो दोनों से परे है वह भी।' यह पंक्ति भाषा को उसकी सीमा तक खींचती है। सत्ता, असत्ता, और इस भेद से ही परे कुछ। दार्शनिकों ने सहस्राब्दियों तक ऐसे विचारों पर तर्क किया है। अर्जुन तर्क से नहीं, देखने से वहाँ पहुँचते हैं। कुछ सत्य उस बिंदु पर पहुँचे जाते हैं जहाँ तर्क विस्मय को जगह देता है।